NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Potrzebuję trofeum.
Co?
O czym ty mówisz?
Polo, chodź...
Gdzie jest?
W miejscu, gdzie nikt go nie znajdzie.
Chcę, by je znaleziono. Niech inni się dowiedzą i to się skończy.
- Nie. - Nikt się nie dowie, że je miałaś.
- Nie. - Nie chcę, byś cierpiała.
Nie chcesz?
Od miesięcy cierpię u twojego boku.
Wspieram cię.
Chcesz to wszystko pogrzebać. I ja mam ci pomóc?
To moja decyzja. I moje życie.
- Mam dość, że inni za mnie decydują. - Kiedy ja to zrobiłam?
Napisałaś do Anglii, by mnie nie przyjęli?
Co?
O czym on mówi?
- Nie. - Jasne... Tylko ty mogłaś to zrobić.
Zrobiłam to, bo nie mogę cię stracić. Kocham cię. Rozumiesz?
Chcesz mnie przy sobie, choć moje życie to piekło?
- To nie miłość. - Cześć!
Co tu robisz? Wszystko w porządku?
- Lu, nie wtrącaj się. - Niezły trójkącik.
Wczoraj myślałam, że to prawdziwy horror.
Dwa potwory walczą o damę w niebezpieczeństwie.
Teraz płacze przez dwóch potworów, którzy są nic niewarci.
I skurwysyna, który spieprzył nam życie. Prawda?
Może potworem jest inna osoba.
- Valerio... - Daj spokój!
Lu, możemy pogadać?
Jasne, ale najpierw trzeba ci wyczyścić koszulę.
O co ci chodzi?
Kurwa!
Spieprzyłeś mi życie, dupku!
Ja tylko chcę...
pogadać o twoim stypendium.
Odpuść, proszę.
Zaraz wracam.
- Może łyczka, markizo? - Nie, dzięki.
Jasne, że po wczorajszym nie chcesz nic ode mnie.
Cóż, to nie była tylko twoja wina.
Carlo, chciałam przeprosić.
Sprzedałam ci ecstasy z zawiści.
Wiedząc, że jesteś w złym stanie i może ci zaszkodzić.
I wszystko przez co? Przez faceta.
Nie twoja wina, że się w tobie zakochał.
A potem nazywam siebie feministką.
- Pieprzony patriarchat. - Cóż...
Nie zadręczaj się. Ja też byłam zazdrosna.
Ty? Dlaczego?
Był ze mną, ale myślał tylko o tobie.
A ja byłam z innym i rozmyślałam o nim.
Bardzo się zraniłyśmy.
Przykro mi.
Nie schlebiaj sobie, blondyneczko.
Żeby mnie powalić, trzeba uderzyć mocniej.
Martwię się o Samuela.
Dlaczego?
Nadal tego nie widzisz?
Dla ciebie zrobiłby wszystko.
Jeśli trzeba, zstąpi do piekieł, żeby ci podgrzać pizzę.
Masz go w garści.
Ale jeśli zaciśniesz pięść...
Dasz mi serwetkę?
Jak śmiesz się tu pokazywać?
Chcę się tylko wytrzeć.
A ja chcę, żebyś spadał. Dla twojego dobra.
Daj mi serwetkę.
Trzeba przynieść butelki.
- Dokąd to, kurwa? - Spadaj.
- Co robisz? - Chronisz go?
Nie, idioto. Chronię ciebie.
Dźgniesz go w serce. A potem co? Skończysz w więzieniu.
Twoja matka się załamie, a matki Pola zapragną zemsty.
Kiedy ten koszmar się skończy?
Proszę, Valerio. Zapomnijmy o Polu.
- Na tym koniec. - Daj mi butelkę szampana.
Pozwolisz, by nas rozdzielił?
Odejdź, dobrze?
Proszę.
Polo miał rację. To było szaleństwo.
Przekonałeś nas, że jest możliwe.
Bo było możliwe.
Nie chodzi o to, że jest nas troje. Ale o to, kim jesteśmy.
- A kieliszki? - Dzięki, zdrowie!
Skurwysyn.
Lu, zapomnij o nim.
Nie udawaj niewiniątka.
Też chcesz przywalić mu w łeb tą butelką.
Przyznaj.
To prawda, że wypuścili twoją matkę?
Prawda. I ma ochotę wrócić do interesów.
Niech wyśle kogoś, kto przestraszy Pola.
- Słucham? - Ma się zesrać ze strachu.
Tak żeby prawie padł trupem.
O czym ty mówisz? Upiłeś się?
Zatrzymałem kogoś, kto szedł prosto na ciebie.
Ale nie powstrzymam wszystkich, którzy chcą ci poderżnąć gardło.
Dziękuję.
Nie zrobiłem tego dla ciebie.
- Po co tu, kurwa, przyszedłeś? - Chcę się przyznać.
Co?
Jutro.
Dziś wieczorem.
Nie naprawię wszystkich krzywd.
Ani tobie.
Ani Samuelowi...
Ale przynajmniej moje matki opłacą studia Nadii i Lu.
Dlatego przyszedłem.
Żeby im o tym powiedzieć.
I przeprosić.
I powiedzieć ci, że to koniec.
Bardzo dobrze.
A teraz spadaj.
Jak wyjdę z więzienia...
pewnego dnia...
wybaczysz mi?
Nigdy.
- Idę po kolejną. - Nie.
- Mówiłaś, że to ostatnia. - Przedostatnia!
Kurde, uważajcie! Guzmán!
Pozbierajmy, nim ktoś się skaleczy!
- Gdzie szyjka? - Nie wiem.
- Rebeco. - Powiedziałam, że nie.
Nigdy nikogo nie wysłałabym, żeby nastraszyć Pola.
Ale twoja mama go sprała.
Nie jestem jak matka.
Zrozum to w końcu, idioto!
Serio? Nikt go nie zabierze?
Sam bym to zrobił, gdybym mógł. Uwaga na szkło!
Ja to zrobię. To moja praca.
Tego mi brakowało.
To chyba żart.
Kurde, Polo...
Nie możecie poczekać jednej nocy, aż wyjedzie?
Nadal go bronisz?
Posprzątajcie. Potem pogadacie.
Poszukajcie szyjki butelki.
Wynoś się stąd, Polo.
Myślisz, że nie wiem, że mnie tu nie chcecie?
Myślisz, że trzeba mi to codziennie powtarzać?
Co ja ci, kurwa, zrobiłem?
Nic.
A Carli?
A Anderowi?
Guzmánowi...
Nie wiesz, jak bardzo go ranisz.
Nie masz, kurwa, pojęcia,
jakie to dla niego ciężkie, że nadal żyjesz.
Że oddychasz tym samym powietrzem.
Zapamiętaj moje słowa.
Zawsze będę bronić moich bliskich.
Guzmán...
cię nie kocha...
Lu.
Przestań się przed nim płaszczyć.
Ty za to jesteś w tym ekspertem.
Ty owszem.
A potem cię zostawiają dla kogoś lepszego.
Carla przynajmniej mnie kochała.
A ciebie ktoś kochał?
Myślałaś, że bycie najbardziej elegancką,
najbogatszą, wzorową uczennicą sprawi, że inni cię pokochają.
- Zamknij się. - Ale ciebie nikt nie kocha.
- Mogą ci zazdrościć... - Zamknij się.
...bać się ciebie i tobą gardzić...
ale cię nie kochają.
Dlatego jesteś sama.
Zamknij się.
Polo.
Polo?
Nie, ja...
Polo, ja nie...
Wiem.
Wybacz mi.
- Wybacz. - Wiem.
Wybacz mi.
Polo...
Wybacz mi.
Lu?
Co się stało?
Polo!
Polo.
Zadzwońcie po karetkę!
Wybaczam ci.
Już w porządku.
Uwaga!
- Odejdź. - Niech nikt się nie zbliża.
- Chodź. - Polo.
- Proszę. - Policja jest w drodze.
Spokojnie.
Naprawdę nie chciałam.
To był wypadek.
- Z mojej winy. - Nie.
- Powiemy, że zrobiłaś to niechcący. - Nikt nie uwierzy.
Wszyscy widzieli, jak wylała na niego drinka.
- Ale to prawda! - Glin to nie interesuje.
Chcą szybko zamknąć sprawę,
znaleźć winnego i wsadzić do pierdla.
Nie mamy wyboru.
Owszem, mamy.
Możemy skończyć ten koszmar.
Już dość wycierpieliśmy.
Zbyt wiele osób ma zniszczone życie.
Wyjdziemy z tego razem, wolni.
Na zawsze skończymy z tym gównem.
Na butelce są jej odciski palców.
Możemy ją rozbić.
Nie tutaj. Zdradziłby nas hałas.
Mówicie poważnie?
Co, jeśli znajdą więcej odcisków?
Co, jeśli znajdą odciski każdego z nas?
To jakby niczego nie znaleźli.
Polo zrobił coś okropnego,
ale nie był zabójcą. Tak jak ty nie jesteś.
Nie chciałby, żebyś całe życie płaciła za jeden błąd.
Nadio.
Ryzykujesz stypendium w Nowym Jorku.
Co?
Polo przekonał matki, żeby je przywróciły.
Cholera!
Jeśli mamy tam jechać,
to razem.
Wszyscy?
Poza jedną osobą.
Najważniejszą.
Możemy upozorować samobójstwo.
Niby jak?
Dokąd się wybieracie? Nie zbliżać się.
Cholera, prowadzę wdowę.
Nie pozwolicie, by się pożegnała, nim go zwiną w rulonik jak kiełbaskę?
Trochę człowieczeństwa.
Dobra, wejdź.
No, dalej.
Idź.
Bardzo dziękujemy.
Naprawdę cię kochałam.
Bardzo.
Szkoda, że nie kochałam cię lepiej.
Wybacz.
Cayetano.
Do jasnej cholery!
Już wystarczy.
Puść butelkę. No, dalej.
Nie pozwólcie nikomu dotykać ciała.
Dobry Boże.
Już po wszystkim.
- Co teraz? - Będą nas pojedynczo przepytywać.
Ale to nie problem, bo nikt z nas niczego nie widział.
Zgadza się?
Ktoś mnie widział.
Co?
Kiedy poszłam po szyjkę butelki.
Wpadłam na grupę...
dziewczyn.
Cholera jasna...
Ktoś widział, jak wchodzisz do łazienki z szyjką butelki?
Tak.
Spokojnie.
Przypomnij sobie, kto to był.
To ważne. Musimy z nim pogadać.
- Nie pamiętam. - Kurwa...
- A jak dziewczyny zaczną gadać? - Masz lepszy pomysł?
Nienawidziłem go.
Winiłem za moją chorobę.
Nie mogłem się opanować. Ugodziłem go w serce.
Oszalałeś. Chcesz się przyznać?
To bez znaczenia.
Ja już nie żyję.
Ważne, czy zdechnę tu czy w więzieniu?
Nie ma, kurwa, mowy.
Nie poświęcisz się, by ratować innych.
Kto się chce poświęcić?
Potrzebujemy wabika, który zmyli policję.
Nie jednego.
Wiele wabików.
Ważne, byście powiedzieli wszystko, co widzieliście.
Wszystko, co może być ważne.
Wszystko. Każdy szczegół może być kluczowy.
A więc mamy się nawzajem oskarżać?
Właśnie tak.
Jeśli ktoś widział, jak Lu wchodzi do łazienki, to koniec.
Ale jeśli inny widział mnie, kolejny Samuela, Valeria...
- Te zeznania będą bezwartościowe. - Właśnie.
A więc kto oskarża kogo?
To był Samuel.
Widziałam, jak wchodzi z butelką do łazienki.
To nie byłem ja.
Nie powiedziałbym wam kto.
- Czyli wiesz. - Nie powiedziałbym, gdybym wiedział.
Choć może...
Widziałem Valeria wchodzącego za Polem.
Jesteś pewny?
Na sto procent.
Cayetana była zazdrosna o mój związek z Polem.
Widząc, że wchodzi za nim, wiedziałem, co będzie.
Która była godzina?
Wpół do pierwszej.
Za kwadrans pierwsza...
Wiem, bo o tej porze zażywam tabletkę na alergię.
Idąc do łazienki, zobaczyłam Pola.
Pomyślałam, że lepiej nie.
Bo nie chciałam na niego wpaść.
Wtedy zobaczyłam, że ktoś wchodzi zaraz za nim,
ze szkłem w ręku.
Kogo ujrzałaś?
Okropnie się czuję.
- I tak ma dużo kłopotów... - Kogo widziałaś?
Andera.
Guzmána.
Podniósł szyjkę butelki i wszedł do łazienki.
Widziałeś go?
Na własne oczy?
Guzmána?
Omara.
Nadię. Tyle wiem. Mogę już iść?
- Carlę. - Rebecę.
Nic nie widziałem.
Postąpiłeś właściwie.
Zrobiłeś, co było trzeba.
Guzmánowi nic się nie stanie.
Nikomu z nas.
Polo nie żyje.
Od miesięcy rozmawiam o śmierci.
Im częściej, tym mniej się jej bałem.
Dziś ją zobaczyłem.
I jestem totalnie posrany.
Co mam dla ciebie zrobić?
Czego potrzebujesz?
Ciebie.
A facet, z którym byłeś?
Nieważne.
Jak to nieważne?
Wszystko zmyśliłem.
Chciałem cię odpędzić.
Przepraszam.
Jeśli o to ci chodziło, gratuluję.
Osiągnąłeś cel.
Lucrecio, twoja kolej.
Twoja kolej.
Nie mogę.
Musisz skłamać. Powiedz, że kogoś widziałaś.
Obojętnie kogo.
Pamiętasz, jak tata zapytał cię, kto zepsuł auto?
Kto poplamił dywan i przefarbował psa na różowo?
Potrzebuję kolejnej historii.
Lu, musisz skłamać.
Tym razem nie dla mnie, a dla siebie.
Proszę.
Świadkowie widzieli, jak kłócisz się z Polem.
Wylałaś na niego drinka?
Tak.
Co najmniej dwie osoby widziały, jak wchodzisz do łazienki
z szyjką butelki w ręce.
Zrobiłaś to?
Zabiłaś go?
Nie.
Znamy się lepiej, niż byśmy tego chciały.
Czuję, że kłamiesz.
Powiedz prawdę.
Czemu się tak zachowujesz?
Co się dzieje?
To dlatego, że widziałam, kto zabił.
Kto?
Nie wiem. Nie...
Co się stało dziś w nocy? Wcześniej cię takiej nie widziałam.
Nie wierzę, by śmierć Pola tak cię poruszyła.
Nie byliście przyjaciółmi.
Skąd pani wie?
Polo był moim przyjacielem.
Wbrew wszystkiemu...
wszyscy jesteśmy przyjaciółmi.
Niczym rodzina.
Może nie wyznajemy sobie codziennie miłości...
ale nie ma pani cholernego pojęcia, ile razem przeszliśmy.
Rok po roku.
I jeszcze niejedno nas czeka.
Zachowuję się tak...
bo rani mi duszę
świadomość, że najlepsi ludzie, jakich znam,
muszą znów przechodzić przez to gówno.
Tak jak z Mariną.
Nie zasługują na to.
A więc...
jeśli płaczę, głos mi drży...
i nie wiem, co zrobić, to dlatego, że...
mam uczucia, suko.
Ale nie zrobiłam tego.
Dzięki, Valerio.
Carlo.
Chciałaś pogadać?
Wyjeżdżam.
Na studia, za granicę.
Sama?
Taki mam zamiar.
Można cię odwiedzać?
Zależy.
Przyniesiesz makaron?
Chodź tutaj.
Miło znowu z wami robić interesy.
Na chwilę byłam poza obiegiem, ale już wróciłam.
Dzień dobry.
Jak się masz, kochanie?
Jestem zmęczona.
A co? Imprezowałaś? Prześpij się trochę.
Nie, mamo.
Mam dość martwych ciał,
policji, gróźb...
Nie zniosę tego więcej.
Chcę tylko nudnego życia.
Daj spokój...
Proszę cię, żebyś odpuściła sobie to gówno.
Proszę.
Każ im odejść.
Jeśli nie, to w końcu ja odejdę.
Pani detektyw.
Anonimowy telefon
ostrzegł nas o podejrzanej paczce zostawionej w parku,
niedaleko komisariatu.
Zadzwoniłam do pań, bo jeśli na trofeum znajdziemy odciski palców Pola,
będziemy musiały wznowić śledztwo.
Wiem, że to trudny moment.
To on zabił.
Przyznał się, zanim...
Tej samej nocy.
Twój brat jest wolny.
Może wrócić w każdej chwili.
Nie wróci.
Nie ufa wam.
Ja też nie.
Ja też nie wierzę, że byłeś ze mną szczery.
Co się zdarzyło w klubie?
To, do czego by nie doszło, gdybyście dobrze pracowali.
Przykro mi.
Bardzo mi przykro.
Chce pani piwo?
Tak.
Policja naprawdę kupiła wersję samobójstwa?
Cóż, wiadomo, że winny nie zaprotestuje.
Carlo.
Możemy chwilę pomówić?
- Jasne. Już idę. - Nie, z tobą, Cayetano.
Oczywiście.
Możesz studiować w Oksfordzie, na Harvardzie... Gdzie tylko zechcesz.
Wszystko opłacimy.
- Również zakwaterowanie. - Nie... Słuchajcie...
Tego chciałby Polo.
Jesteś jedyną osobą, która zawsze go wspierała.
My nie umiałyśmy.
Zasługujesz na to.
Nie, wcale nie.
Uczelnie publiczne są w porządku.
Naprawdę. I sądzę...
że pora, bym zaakceptowała to, ile pieniędzy mam.
To, jaką mam rodzinę.
Jakie mam nazwisko...
Mimo wszystko mogę robić, co chcę.
Jasne, że tak.
Carlo, chyba wiesz,
że nie możesz studiować za granicą.
Odpowiadasz za winiarnie.
Mam tu zaufanego człowieka, który będzie mi raportował.
Będziecie współpracować.
Kogo?
Valerio!
Nie wiem, czy znasz Valeria. To mój tata.
Miło mi.
Chłopak o nieskazitelnej reputacji.
Cokolwiek pan słyszał, rzeczywistość jest gorsza.
Podobno nie skończyłeś liceum.
Ale odnosiłem sukcesy w biznesie.
Nielegalnym biznesie.
Od kiedy obawia się pan nielegalnych interesów?
Spokojnie, przejmę public relations. Umiem zabawiać ludzi na imprezach.
Sądzisz, że tego potrzebują winiarnie?
Valerio jest w porządku.
Potrzebujemy tego.
- Mam nadzieję, że to żart. - Poopowiadam trochę o planach.
Ważne, żeby zacząć kampanię w mediach społecznościowych.
Nadio, pospiesz się!
- Macie paszporty i bilety? - Tak.
- Nie odprawisz tego bagażu? - Wezmę na pokład.
- Masz zimowe ubranie? - Tak.
- Tam jest zimno. - Wiem, tato.
Zadzwonimy, jak wylądujemy.
Dobrze.
- Przykro mi z powodu tego chłopca. - Którego, tato?
Twojego przyjaciela. Twojego chłopaka.
Bardzo mi przykro.
Guzmán nie zdąży.
Czemu nie?
Jest z Anderem.
Odbiera wyniki po ostatnim cyklu chemoterapii.
Dowiemy się najpewniej po wylądowaniu.
- Twoi rodzice nie przyjadą? - Nie.
Podróżują w interesach, jak zwykle.
Nie, to nieprawda.
Moi rodzice uważają, że nie mają już córki.
Tu zawsze będziesz miała rodzinę.
Oczywiście, że tak.
Dziękuję.
Zaopiekuj się, proszę, naszą córką.
Tak jak ona opiekowała się mną.
Cześć, Nadio.
Ostrzegam.
To najbardziej obciachowa wiadomość świata.
Chciałem powiedzieć,
że jeśli postanowisz wrócić...
będę tutaj.
Będę czekał.
Musimy iść.
Tak.
Wyglądasz znajomo.
Andrés, prawda?
Román.
Możesz mnie odpychać do woli. Jestem jak cholerny bumerang.
Nieważne, co dziś usłyszysz. Będę przy tobie.
- Omar. - Ile by to nie miało trwać.
Będę ci towarzyszył w szpitalu przez sto lat.
Słuchaj.
Skończę szkołę, jak inni będą emerytami? Kurwa, co z tego?
Ale nie zostawię cię, bo cię kocham, kretynie.
I nie przestałem nawet na chwilę.
Nie będziesz musiał.
Jestem w stadium remisji.
Ale mowa ci się udała.
Cześć, Guzmán.
Wiesz, że lubię rywalizować,
a więc ostrzegam.
To będzie najbardziej obciachowa wiadomość świata.
Obiecuję, że wrócę po ciebie.
JUŻ ZA TOBĄ TĘSKNIĘ
DWA MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Cześć.
Hej!
Kurde, cieszę się, że cię widzę.
Nawzajem.
Nikogo nie znam, stary.
Jak to nikogo?
Ktoś mi powie, że ładnie wyglądam?
Cudnie, kochany.
Jeden bogaty dzieciak, drugi, trzeci... Sami ekskluzywni.
Las Encinas ma, kurwa, styl.
- Wejdźmy. - Zgoda.
Zobaczymy, co czeka na nas w środku.
Napisy: Joanna Gołąb